Why mentorship matters to the South African architecture profession

Abstract

ENGLISH : This article investigates mentorship within South Africa's architecture profession, a field grappling with retention and demographic transformation amidst historical socio-political complexities. While mentorship has evolved from discretionary to a near-mandatory practice prescribed by the South African Council for the Architectural Profession (SACAP), its actual impact on the architecture profession remains understudied. Employing a pragmatic mixed-methods approach, this study integrates document reviews and survey results from 430 participants, and 46 key informant interviews to explore perceptions surrounding mentorship. The study reveals that positive, neutral, and negative mechanics and sentiments on mentorship co-exist, highlighting the contingent and variable effects of mentorship on career trajectories. These findings challenge the conventional ‘mentorship-is-good’ paradigm, suggesting that traditional mentorship models may inadvertently perpetuate hierarchical relationships, thereby hindering transformation efforts. The implications point to a need for intensified scholarship to underpin mentorship approaches that are relevant, effective and informed, address power dynamics, and promote equitable professional development in post-apartheid South Africa. The identified lack of research on the nuances of mentorship dynamics on professions fields - especially from a global south perspective - shows a need for the profession to engage more critically with the topic. This could pave the way for mentorship to be less a symbolic or outdated practice and serve as a tool for more meaningful progress. AFRIKAANS : Hierdie artikel ondersoek mentorskap binne Suid-Afrika se argitektuurberoep – ’n veld wat sukkel met personeelbehoud en demografiese transformasie te midde van ’n komplekse historiese en sosiopolitiese konteks. Terwyl mentorskap oor tyd ontwikkel het van ’n diskresionêre na ’n byna verpligte praktyk, soos voorgeskryf deur die Suid-Afrikaanse Raad vir die Argitektuurberoep (SACAP), bly die werklike impak daarvan op die argitektuurberoep grootliks onderbestudeer. Deur ’n pragmatiese gemengde-metode-benadering te gebruik, integreer hierdie studie dokumentontledings, opname-resultate van 430 deelnemers, en 46 onderhoude met sleutelinformante om persepsies rondom mentorskap te ondersoek. Die studie toon dat positiewe, neutrale en negatiewe meganismes en houdings teenoor mentorskap gelyktydig bestaan, wat die wisselende en konteksgebonde uitwerkings van mentorskap op loopbaantrajekte beklemtoon. Hierdie bevindinge daag die konvensionele aanname uit dat ‘mentorskap altyd goed is’ en dui daarop dat tradisionele mentorskapmodelle onbedoeld hiërargiese verhoudings kan versterk, wat transformasie-inisiatiewe belemmer. Die implikasies hiervan dui op die behoefte aan meer intensiewe navorsing om mentorskapbenaderings te ondersteun wat relevant, effektief en ingelig is – benaderings wat magsdinamika aanspreek en billike professionele ontwikkeling in postapartheid Suid-Afrika bevorder. Die geïdentifiseerde gebrek aan navorsing oor die genuanseerde dinamika van mentorskap in professionele velde, veral vanuit ’n globale suidelike perspektief, toon die noodsaaklikheid dat die beroep kritieser met hierdie onderwerp omgaan. Dit kan die weg baan vir mentorskap om minder ’n simboliese of verouderde praktyk te wees, en eerder ’n instrument vir meer betekenisvolle vooruitgang te word.